Уулын овоохой дахь гал

Уулын гүнд байрлах жижигхэн модон овоохойг цасан шуурга бүрхэн авчээ. Гэрэл цахилгаан тасарч, зөвхөн задгай зууханд асах галын дөл л өрөөг бүдэгхэн гэрэлтүүлнэ. Саруул ганцаараа зуухны дэргэд суун даарсандаа чичирч байтал хаалга хүчтэй нээгдэж, цасан дундаас нэгэн том биетэй эр орж ирэв.

Энэ бол түүний хөрш, анчин залуу Даш байлаа. Түүний мөрөн дээрх цас хайлж, чийгтсэн цамц нь хүчирхэг булчинг нь тодотгон харагдуулна. Тэр Саруул руу дөхөж ирээд:

— "Чи зүгээр үү? Гэрэл тасарчихлаар чинь санаа зовоод ирлээ," гэж түүний гүн, намсгаар хоолойгоор хэлэв.

Саруул арай гэж толгой дохив. Даш түүний хажууд сууж, өөрийнхөө зузаан ноосон хөнжлийг Саруулын мөрөн дээр нөмөргөлөө. Тэр хоёр маш ойрхон сууж байсан тул Дашийн биеийн халуун илч Саруулын арьсанд мэдрэгдэж эхлэв.

— "Чи маш их даарчээ," гээд Даш түүний жижигхэн гарыг өөрийнхөө том, ширүүн алган дундаа хийж дулаацуулав.

Тэдний харц тулгарах мөчид гадаах шуурганы чимээ алсран холдож, зөвхөн зууханд асах модны чимээ л сонсогдоно. Даш Саруулын нүүрэнд наалдсан хэдэн ширхэг үсийг нь зөөлөн илж, чихнийх нь ардуур хийлээ. Түүний гар Саруулын хацарт хүрэхэд Саруулын биеэр халуу оргиж, нүдээ анив.

— "Саруул... би одоо явсан нь дээр байх. Хэрвээ би энд үлдвэл... би өөрийгөө хянаж чадахгүй юм шиг байна," гэж Даш түүний уруул руу ширтэн шивнэв.