Шөнийн хэмнэл

Хотын хамгийн дээд давхарт байрлах нууцлаг лоунжийн бүдэг гэрэл, зөөлөн жазз хөгжим Анугийн сэтгэлийг нэг л сонин болгоно. Тэр өнөөдөр өөрийгөө бага зэрэг "эрх чөлөөтэй" байлгахаар шийджээ. Түүний өмссөн торгомсог хар даашинз биеийн галбирыг нь тодотгож, алхах тутамд нь эргэн тойрны харцыг булаана.

Бааранд ганцаараа сууж байхад нь хажууд нь нэгэн эр ирж суув. Түүнээс үнэртэх үнэтэй сүрчиг болон тамхины холимог үнэр Анугийн зүрхний цохилтыг хурдасгаж орхилоо. Энэ бол Тэмүүлэн байв. Түүний хурц харц Ануг нэвт шувт ширтэж байлаа.

— "Энэ шөнө чинийх шиг үзэсгэлэнтэй бүсгүй ганцаараа суухад дэндүү хайран юм," гэж Тэмүүлэн аяархан, сөөнгө хоолойгоор хэлэв.

Ану хундагатай вискигээ зөөлөн эргүүлж: — "Магадгүй би ганцаараа байхыг хүсээгүй байж болох юм," гэж хариулав.

Тэмүүлэн түүн рүү бага зэрэг дөхөж, түүний гар Анугийн гар дээр санамсаргүй мэт зөөлөн хүрэв. Анугийн биеэр цахилгаан гүйх шиг болж, амьсгал нь дээрдэж эхэллээ. Тэмүүлэн түүний чихэнд тун ойрхон ирж, халуун амьсгалаараа төөнөн шивнэв:

— "Хэрвээ чи зөвшөөрвөл би чамд энэ шөнийг хэзээ ч мартагдахааргүй болгож өгч чадна. Гэхдээ... чи үнэхээр бэлэн үү?"

Тэр Анугийн эрүүнээс зөөлөн барьж, өөр рүүгээ харууллаа. Тэдний уруул ердөө хэдхэн миллиметрийн зайд зогсов. Анугийн зүрх цээжнээсээ сугаран гарах мэт хүчтэй цохилно.