Сүүлчийн галт тэрэг

Оройн 11 цаг. Улаанбаатараас Бээжин хүрэх олон улсын тансаг зэрэглэлийн галт тэрэг төмөр замын дагуу нэгэн хэмнэлээр нижигнэн давхина. Сэлэнгэ өөрийн хувийн купендээ ганцаар сууж, цонхоор урсах борооны дуслыг ширтэнэ. Тэрээр энэ аяллаас зөвхөн амар амгаланг хайж байсан ч сэтгэл нь нэг л тогтож өгөхгүй байлаа.

Тэрээр бага зэрэг виски балгахаар баар хэсэг рүү очив. Тэнд зөвхөн нэг л хүн байсан нь Сэлэнгийн анхаарлыг шууд татлаа. Хар хослолтой, маш цэвэрхэн зассан сахалтай, хурц харцтай тэр залуу Сэлэнгийг орж ирэхэд хундагатай ундаагаа өргөн мэндчилэв.

— "Ийм шөнө сайхан бүсгүй ганцаараа байна гэдэг... галт тэрэгний хуулинд харшилна шүү," гэж тэр залуу аяархан, сөөнгө хоолойгоор хэлээд өөрийнхөө хажуугийн суудлыг заав.

Түүнийг Амар гэдэг байлаа. Тэдний яриа богино хугацаанд маш дотно болж, Сэлэнгэ түүний ярианы соёл, өөртөө итгэлтэй байдалд нь татагдаж эхлэв. Галт тэрэгний хэмнэлт хөдөлгөөн тэднийг бие бие рүү нь улам дөхүүлэх мэт.

— "Миний купе яг хажууд чинь байгаа. Борооны чимээг хамтдаа сонсож, үлдсэн вискигээ дуусгах уу?" гэж Амар түүний чихэнд шивнэхэд Сэлэнгийн биеэр халуу оргиж, зүрх нь хүчтэй цохилов.

Тэд купе рүү орлоо. Хаалга хаагдах мөчид Амар Сэлэнгийг хананд шахаж, түүний бэлхүүсээр чанга тэврэв. Тэдний харц тулгарахад агаарт маш хүчтэй хүсэл тэмүүлэл мэдрэгдэнэ. Амар түүний уруул руу аажмаар дөхөж: