Манан дундах хүсэл

Компанийн ойн баяр нилээд задгай өрнөж, Ану өөрийгөө хянах чадвараа алдах дөхжээ. Ажлын стресс, ганцаардлаа мартах гэж уусан хэдхэн хундага дарс түүний толгойг манаруулж, орчин тойрон нь зүүд мэт бүрэлзэнэ. Хөгжмийн чанга хэмнэлд түүний бие өөрийн эрхгүй найгах бөгөөд хөл дээрээ тогтож ядан дайвалзах мөчид нэгэн хүчирхэг гар түүний бэлхүүсээр тэвэрч авав.

Энэ бол түүний үргэлж алсаас ширтдэг байсан, нууцлаг бөгөөд хүйтэн хөндий гэгддэг захирал Тэмүүлэн байлаа.

— "Чи хэтрүүлчихэж, Ану. Би чамайг гэрт чинь хүргэж өгье," гэх Тэмүүлэнгийн гүн, сөөнгө хоолой Анугийн чихэнд маш ойрхон сонсогдов.

Ану түүний энгэрт наалдахдаа зандан модны үнэртэй тансаг сүрчиг болон эрэгтэйлэг дулаан илчийг нь мэдэрч, дотор нь нэг л сонин болохыг мэдэрлээ. Тэд зочид буудлын цахилгаан шатанд суухад Анугийн толгой улам эргэж, тэрээр Тэмүүлэнгийн хүзүүгээр гараа ороон, өөртөө улам чанга наалаа. Согтуудаа тэрээр бүх ичиж зовох зүйлээ мартсан байв.

Цахилгаан шатны толинд тэдний дүр ойж харагдана. Тэмүүлэнгийн нүдэнд ердийн үед харагддаггүй тэрхүү "өлсгөлөн" бөгөөд халуун харц тодорч байлаа. Тэр Анугийн нүүрэнд тун ойрхон ирж, шивнэн:

— "Чи маргааш өглөө харамсахгүй гэж амлаж чадах уу? Хэрвээ бид энэ хаалгаар орвол... би чамайг зүгээр явуулж чадахгүй нь."

Тэмүүлэн өрөөнийхөө картыг хаалганд хүргэхэд "пип" хийх чимээ дуулдаж, хаалга нээгдэв. Ану түүний уруул руу хүсэмжлэн ширтэж, хариу хүлээх тэвчээргүй болжээ.